50 jaar Kyokushin Full Contact Karate in Limburg

kyokushin50

Vijftig jaar geleden werd Kyokushinkai karate geïntroduceerd in Limburg door Jan Laugs die in aanraking was gekomen met deze pure karate stijl tijdens zijn marinetijd.

Kyokushinkai full contact karate is door Jon Bluming en later door Loek Hollander naar Nederland gebracht. Zij stonden onder directe leiding van Kancho Oyama , de grondlegger van het Kyokushin karate vanuit Japan.

In Stevensweert nam Jan een horecagelegenheid over waar hij zijn sport in eerste instantie alleen beoefende in het zaaltje achter zijn café. Al snel kreeg hij bijval van enkele twintigers die deze harde sport graag wilde leren. Er werd keihard getraind. De eerste Dojo Kyokushinkai karate in Limburg was een feit.

Ook Frank Richter , toen nog een klein ventje werd door een vriend gewezen op de karatelessen in het kleine zaaltje. Al snel had hij het virus ook te pakken en werd bezeten door deze eerlijke vorm van Karate. Velen zijn gekomen maar ook weer gegaan, maar Frank is gebleven. Hij trainde iedere dag en werd zelf door sensei Jan Laugs zijn uchi-deshi genoemd (inwonende van een Dojo).

Na enkele jaren werd de dojo uitgebreid naar Echt, Roermond en Swalmen waar deze uitgroeide tot een waar begrip. Jan haalde de Nederlandse kampioenschappen naar De Oranjerie in Roermond waar de beste vechters uit het hele land aanwezig waren.

Na een ernstig motorongeluk van Jan namen de toen inmiddels 1e dan Frank Richter en Tola Moris de lessen gezamenlijk over. Zo bleef de spirit van het Kyokushinkay karate in Limburg gewaarborgd.

Bijna 25 jaar geleden startte Frank zijn eigen dojo in Echt en niet veel later verhuisde deze naar Montfort waar hij nu, inmiddels 3e dan samen met Sempai Wendy Simons en Tola Moris beiden 2e dan de lessen onderrichten in de Naka Ima dojo volgens het principe van het echte Kyokushinkai Full Contact karate. Toegankelijk voor iedereen vanaf 5 jaar.

Langs deze weg willen wij alle leden en oud leden uitnodigen om samen met sensei Jan Laugs en sensei Frank Richter en iedereen die Kyokushin een warm hart toedraagt terugkijken op de vijftig jaar Kyokushinkai Karate in Limburg voor de reünie op zondag 27 december 2015.

Programma 27 december 2015

15.00 uur:          Openingswoord door sensei Frank

15.15 uur:          Start gezamenlijke training voor alle leden en oud-leden in karate-gi of in trainingspak

16.30 uur:          Gezellig samenzijn in de kantine van de sporthal

18.00 uur:          Sayonara party met een warm buffet.

De bijdrage per deelnemer aan de Sayonara party zijn € 7,50 voor de jeugd tot en met 12 jaar en € 15,00 voor de deelnemers van 13 jaar en ouder, exclusief drank.

Deelnemers aan de Sayonara party dienen vóór 21 december 2015 de deelnemerskosten over te maken op IBAN  NL03RABO0149604750 t.n.v. Naka Ima te Montfort onder vermelding van uw  voor- en achternaam en het aantal deelnemers. Partners en kinderen zijn welkom.

Met een sportieve groet

sensei Jan en sensei Frank.

Bericht van Jan,Saya, Laugs.

Reunie Kyokushinkai Karate limburg.
Kyokushinkai.
Voor velen een moeilijk en onbegrijpelijk woord.
Voor anderen….een begrip.

Lees verder of download het complete PDF document.


Voor een klein percentage mensen…een levenswijze.
Kyokushin…de letterlijke betekenis in het Japans; kyoku- het uiterste en shin- de waarheid.
Jarenlang probeerde ik mijn karate leerlingen, de diepere betekenis van dit woord bij te brengen.
Waarbij mijn uitleg was…hij of zij die in staat is tot het uiterste te gaan…zal de waarheid over zijn kunnen vinden.
Kyokushin, gebaseerd op de diepe filosofieën van Zen Boeddhisme wat onder andere stelt…een gezonde geest in een gezond lichaam.
Om een sterk en gezond lichaam te ontwikkelen moet je dat lichaam laten werken. Om je geest te versterken, en niet tevreden te zijn met een beetje, ga je door op momenten dat je denkt aan het einde van je krachten te zijn.
En dat …is heel erg makkelijk opgeschreven.
Na gedane arbeid wordt iedereen moe. Dat is normaal. Maar wanneer ben je zo moe dat je wil stoppen met datgene waarmee je bezig was…of wat je eigenlijk nog wil afmaken.
Je kunt accepteren dat de moeheid je laat stoppen, niet te doen wat nog niet af is. Of…je gaat door, overwint je moeheid en maakt af wat niet klaar is. En dat, mag je een gevoel van mentaliteit noemen. Is niet fysiek, maar
wordt bepaald door je geest, je spirit. Je had kunnen stoppen. En op een later tijdstip verder kunnen gaan. Het verschil tussen stoppen en doorgaan…voel je op het moment dat je tevreden kijkt naar het werk dat je afmaakte. En je zegt tegen jezelf…hé, zie je wel,ik was niet te moe om dat werk toch af te maken.
En dit hele kleine voorbeeld is een van de grote essenties van Kyokushin Karate.
Kyokushin is niet alleen een sport. Ooit geïntroduceerd door Jon Bluming bij terugkomst van een lang verblijf in Japan. Waar hij trainde onder Soshai Mas Oyama, de grondlegger van deze tak van Budo.
Budo..De Weg Van De Krijger. Een woord dat een historie heeft vanuit de oude tijd van de Samurai . Tijdens gevechten was het niet mogelijk te stoppen, dan lag je hoofd langs je lichaam. Er afgehakt door je tegenstander.
En met dit als voorbeeld bedrijven Kyokushin karateka hun sport. Die sport die ze tot een levenswijze maken. Ze leren de grenzen van hun kunnen te verleggen. Dagen zich zelf uit om die les meer te presteren dan een andere les, niet tevreden met een beetje. En dat geholpen door hun leraar, hun sensei. En hun mede-leerlingen die na een tijdje in de dojo vaak intense vrienden worden.
De les in de dojo is ten einde. Moe maar voldaan groeten ze voor de ruimte die het voor hun mogelijk maakt zich te ontwikkelen tot sterkere personen. Niet tevreden met een beetje, steeds weer bezig met het verleggen van hun grenzen. Zowel qua uithoudingsvermogen als qua respect voor hun mede-karateka en hun sensei. Die leraar die nooit tevreden is. Die je steeds weer vertelt dat je meer kan…maar dat je er nog harder voor moet werken. Die je vertelt nooit op te geven. En die je vertelt al datgene wat je leert in de dojo mee te nemen naar je gewone leven. Hij wil dat je hoffelijkheid uitstraalt, kracht en respect. Hij leert je te laten houden van mensen die goed voor je zijn. Hij leert je nooit op te geven bij welke moeilijke situatie ook. Hij maakt een winnaar van je.
Maar voor dit alles, heb je het nodig jezelf te overtuigen, te bewijzen dat je veel meer kan dan je van jezelf dacht. En dat gevoel ontwikkel je in de Dojo. Samen met de mensen om je heen welke je respecteert als diegene welke bijdragen aan het vormen van jou. Je weet, ik laat me niet kennen, wat zij kunnen…kan ik ook. Ja, soms voel je een tik van die shinai. Die bamboe stok. Dan is je leraar niet tevreden. En je geeft meer gas. Om erna een diep gevoel van tevredenheid te hebben. Ik heb het gefikst.
Dat is Kyokushin.
Nu…weet ik dat datgene welk ik voor ogen had waar werd. datgene welk ik leerde van mijn leraren voor wat de filosofie van Kyokushin betrof. Kyokushin is veel meer dan die fantastische sport waar gevochten wordt op full contact basis. Waar het noodzakelijk is een sterk en gespierd lichaam te ontwikkelen om de slagen en trappen te kunnen incasseren. Waarbij de technieken steeds verbeterd worden en de karateka soms acrobaten lijken. Waar vriendschappen met een diep respect worden ontwikkeld tussen de vechters die zich tijdens gevechten niet ontzien.
Voor mijzelf was Kyokushin, na een geweldige opvoeding van mijn ouders en de Koninklijke Marine…absoluut een levensweg. Door Kyokushin heb ik dingen kunnen doen, kunnen realiseren, welk alleen mogelijk werden door de diepe dicipline en spirit van deze manier van ,Do,
Ik werd geveld door een heftig ongeluk…was niet meer in staat me bezig te houden in m,n Dojo,s …maar mijn leven ging verder. Niet altijd makkelijk maar met datgene welk ik in me had…kon ik mezelf blijven. Een Kyokushin Budoka. Met eer en respect voor m,n medemensen.
Na het moment dat ik moest stoppen, werd mijn taak overgenomen door een van m,n zwarte banden. Sensei Frank Richter, 3e Dan Kyokushin, en Sempai Wendy Simons, 2e Dan Kyokushin. En deze twee karateka,s volgen de weg van welk de historie van Kyokushin bepaald heeft.
Door enkele kontakten onderling via sociale media besefte ik dat er behoefte bestond meer kontact te hebben tussen de oude garde welke ooit trainde in , vooral, de oude Dojo in Stevensweert. Die Dojo waar alles begon. Waar voetballers en motorcrossers kwamen trainen om s,winters
hun conditie bij te houden. Waar vanuit we op blote voeten door de sneeuw renden naar dagstrand De Kis om daar onze conditietraining te doen. Waar vanuit verschillende hoeken van Limburg mensen landden om zich af te laten knijpen door een fanatieke leraar. Het was een fantastische tijd. En schijnbaar voor iedereen. Opmerkingen nu…als van…door Kyokushin ben ik geworden wie ik nu ben, of zonder jouw lessen had ik nu niet geweest wie ik ben….zijn het bewijs van de kracht van onze manier van dat wat nu nog steeds een groot deel van onze levens bepaalt.
En nu…willen we elkaar weer zien. Ik wil al diegenen die zich door mij hebben laten afknijpen in de ogen kijken. En aanhoren…het was een fantastische tijd.
En ik zou graag willen, dat wij allemaal waar mogelijk, ieder op zijn manier, Sensei Frank en Sempai Wendy een hand toereiken en waar nodig helpen. Maar eerst…een Reunie verdomme….samen een glas bier, iets te eten en ik wil die oude koppen zien waar ik van hou.
Osu. Jan,Saya, Laugs.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply